Er is een moment in december waarop je die doos kaarten uit de kast haalt en denkt: doe ik dit nog wel? Het kost tijd, het kost geld, en iedereen zit toch al in dezelfde appgroep.
Toch blijft het elk jaar terugkomen. En daar is een reden voor.
Waarom mensen ermee gestopt zijn
De redenen zijn nuchter. De posttarieven zijn flink gestegen, dus dertig kaarten tikt aan. Je adressenlijst klopt niet meer, want half je familie is verhuisd. En een berichtje is in drie seconden verstuurd.
Daar komt bij dat veel kaarten niet veel voorstellen: een voorgedrukte tekst, een handtekening, klaar. Dat voelt voor niemand als een echt gebaar.
Waarom het toch iets doet
Een kaart is het enige bericht in december dat je niet wegklikt. Hij ligt in de gang, hangt aan een touwtje, staat op de kast. Weken.
En er zit iets in dat een appje nooit heeft: iemand heeft jouw naam geschreven, een postzegel geplakt en de deur uit gelopen. Voor mensen die alleen wonen, voor oudere familieleden, voor iemand die een zwaar jaar had, is dat geen kleinigheid.
De eerlijke middenweg: stuur er minder, maar wel echte.
Aan wie stuur je nog?
Loop je lijst eens langs met deze vraag: bij wie zou een kaart in de bus echt iets doen?
Meestal blijven over: grootouders en oudere familieleden, iemand die dit jaar iets zwaars heeft meegemaakt, vrienden die ver weg wonen, de buren, en mensen die je te weinig ziet maar wel mist.
En wie kun je overslaan? De hele straat, collega’s die je dagelijks spreekt, en iedereen bij wie het puur wederdienst is geworden.
Als vuistregel: voor het binnenland zit je goed als je rond 20 december post, voor Europa een week eerder, en voor buiten Europa rond eind november. Kijk voor de zekerheid op de site van bpost of PostNL, want de data verschillen per jaar.
Wat schrijf je erin?
Dit is waar de meeste mensen vastlopen. Drie regels zijn genoeg, zolang ze persoonlijk zijn. Noem één ding uit het afgelopen jaar dat met die persoon te maken heeft: een bezoek, een gesprek, iets waar je aan terugdacht.
Niet doen: dezelfde zin in alle dertig kaarten. Dan kun je net zo goed een groepsbericht sturen.
Weet je echt niets? Schrijf dan gewoon: ik dacht aan je, en ik hoop dat we dit jaar weer eens afspreken. Dat is eerlijker dan een voorgedrukte wens.
Kaarten met de kinderen
Laat kinderen hun eigen kaarten maken voor opa, oma en de juf. Een gestempelde ster met een kurk, een tekening, een naam in krullerige letters. Die worden gegarandeerd jaren bewaard.
Voor de kleinsten: laat ze de postzegel plakken en de kaart zelf in de bus doen. Dat is voor hen het hoogtepunt.
Digitaal, mag dat ook?
Ja, maar niet als massamail. Een digitale kaart werkt alleen als hij persoonlijk is: een spraakberichtje, een korte video van het gezin, een foto met een zin erbij.
Voor mensen die ver weg wonen of voor wie je geen adres hebt is dat gewoon de beste optie.
Wat doe je met de kaarten die je krijgt?
Hang ze op, want daar zijn ze voor. Een lint langs de muur met wasknijpers werkt beter dan een stapel op de kast.
Na de feestdagen: houd de kaarten met een echt geschreven boodschap apart en gooi de rest bij het oud papier. Van de mooiste voorkanten kun je volgend jaar labels voor cadeaus knippen.
Dus: nog steeds versturen?
Wat mij betreft wel, maar anders dan vroeger. Geen dertig kaarten met dezelfde zin, maar acht kaarten waar iets in staat. Dat kost je een avond, en het doet bij acht mensen precies wat je hoopt.
