Het is mei. De ramen staan open, de tuinstoelen zijn weer naar buiten, en eigenlijk denkt iedereen aan barbecueën en lange avonden. Iedereen, behalve wij dan.
Want bij Kerstavonturiers werkt het anders. We hoeven niet te wachten tot de eerste herfstblaadjes vallen om iets met kerst te voelen. Sterker nog, in mei kunnen er net zo goed momenten zijn waarop ik plotseling moet denken aan december. Een geur, een licht, een liedje dat ergens speelt. Dan is hij er weer, dat zachte gevoel dat ik ooit heb opgespaard en dat het hele jaar door op me zit te wachten.
Hier zijn zeven kleine dingen die in mei al aan kerst doen denken. Voor wie het herkent, en voor wie zich altijd een beetje raar voelde bij die gedachte.
1. De geur van iemand anders’ kaars
Je loopt door een winkelstraat of komt bij een vriendin binnen, en ergens brandt iets met kaneel of dennen of vanille. En zonder dat je het besluit, zonder dat je erover nadenkt, ben je even helemaal weg. December. Donkere avond. Eigen woonkamer. Een mok thee in je hand.
Geur is de snelste tijdmachine die we hebben, en in mei werkt hij vaak het sterkst. Misschien omdat we de geuren even niet verwachten. Ze overvallen je en zetten je terug op een plek waar je sowieso al graag bent.
2. Het licht van zes uur ’s avonds
Vreemd genoeg is het licht in mei rond zes uur ’s avonds soms precies hetzelfde als in december rond drie uur ’s middags. Dat lange, zachte, schuine licht dat door de ramen valt en alles in een gouden gloed zet. Je ziet het op de muur, op de bank, op de hond die tegen het raam ligt te slapen.
En heel even denk je: dit licht ken ik ergens van. Ja. Van die ene zondag tussen kerst en oud en nieuw, toen er niemand wat van je verwachtte en je gewoon op de bank lag.
3. Een kerstornament dat je vergeten was
Je bent op zolder, op zoek naar iets totaal anders. Een oude foto, een paar wandelschoenen, een doos met spullen van vroeger. En tussen alles ligt opeens dat ene kerstornament dat je vorig jaar niet kon vinden. Een houten herder, een glazen ster, een handgemaakte engel die je ooit van iemand kreeg.
Je houdt het even vast. Je legt het apart. En je weet dat hij er deze winter weer bij is. Een klein cadeautje van mei aan december, gewoon omdat je toevallig op zolder was.
4. Het woord kerst in een liedje
Je luistert naar een nieuwe Spotify playlist en plotseling, in een liedje dat helemaal niet over kerst gaat, valt het woord. December. Christmas. Sneeuw. Eén woord, en je bent er weer.
Of je hoort iemand op de radio per ongeluk een kerstnummer draaien, helemaal verkeerd geprogrammeerd, en je laat het gewoon staan. Niemand hoeft het te weten. Je rijdt door, en je rijdt door december.
5. Een dennenboom in een tuincentrum
Je gaat naar het tuincentrum voor een nieuwe plant of voor potgrond, en daar staat hij. Een gewone Picea, of een blauwspar, of zelfs gewoon een conifeer in een grote pot. Maar voor jou is hij niet zomaar een boom. Voor jou is hij een belofte.
Andere mensen lopen er gewoon langs. Jij blijft even staan, kijkt, ruikt misschien zelfs aan een tak. En dan loop je glimlachend door, met een gevoel dat ze niet hadden zien aankomen toen ze je vroegen om even mee te gaan voor een dahlia.
6. De eerste echte regen na een hete week
Mei kan zo ongelooflijk warm zijn dat je vergeet hoe het voelt om binnen te zitten met een plaid om je heen. En dan, na een week van klimatologische hoogspanning, komt er ineens een regenbui. Echt eentje, met grijs en wind en alles.
En zonder dat je het van plan was, zet je een kop thee. Trek je een vest aan. Staat er een kaars op tafel. Het is niet kerst. Het zal nooit kerst zijn in mei. Maar het voelt voor één avond wel een beetje zo, en dat is precies waar je naar op zoek was.
7. Een Kerstavonturier herkennen in het wild
En dan is er nog dit. Je bent op verjaardag of bij een collega op kantoor, en iemand zegt zomaar iets als: ik heb thuis nog steeds twee kerstkaarsen branden, gewoon omdat ik dat fijn vind. Of: ik luister echt het hele jaar door soms naar Bing Crosby. Of: ik heb laatst alvast iets gekocht voor in de kerstboom, vond het te leuk om te laten staan.
En jij kijkt op. En je glimlacht. Want je weet dat je niet alleen bent. Dat ze er zijn, overal, ook op een middag in mei. Mensen voor wie kerst niet één maand is, maar een achtergrond die altijd zachtjes meedraait. Mensen zoals jij.
En dan?
Dan is het gewoon nog een paar maanden wachten. De zomer komt eerst, en die is ook fijn. De herfst komt daarna, en daar word je sowieso al onrustig van.
Maar tot het zover is, blijf je gewoon dezelfde: iemand die in mei al aan december denkt, zonder zich te schamen, zonder zich te verklaren. Iemand die weet dat de mooiste dingen niet aan een seizoen gebonden zijn. Iemand die het hele jaar door een beetje kerst met zich meedraagt.
